De zee.

O, grote zee met je woeste golven.
Je zilte, zand en je enorme kracht.
hoe vaak heeft de vissersvrouw, soms dagen.
op haar geliefde man gewacht.

jou beukende golven, brengen schepen in nood.
menig visserman vond in jou golven de dood.
Maar voel ik mij ellendig en ben ik moe.
Dan ga ik toch steeds naar je toe.

Een visserman met een verweerde kop,
Haalt nog eens zijn netten op
Terwijl de storm woelt door zijn haar,
Is hij bewust van het grote gevaar.

Maar een wandeling langs de grote kust,
Geeft mij een innerlijke rust.
Wat je voor geheimen ook houd verborgen,
Telkens weer groet ik jou, tot morgen.

Sanny van Ooyen.